نام اصلی: محمد بن احمد بن ادریس بن حسین بن قاسم بن عیسی حلی عجلی
زاده: حلّه
محل زندگی: عراق
درگذشت:
آرامگاه:
همسر(ان):
فرزندان:
دین:

ابن ادریس حلّی

محمد بن احمد بن ادریس بن حسین بن قاسم بن عیسی حلی عجلی در سال 543 قمری در شهر حلّه در عراق دیده به جهان گشود. ابن ادریس از کودکی به فراگیری قرآن و علوم دینی پرداخت به طوری که در جوانی، فقیهی متبحر و عالمی برجسته شد.

او معتقد بودکه تفکر و شناخت برای انتخاب راه درست، وظیفه ی هر انسانی است و هر کس که از این نعمت یعنی شناخت و تفکر، استفاده نکند، به نعمت های خداوند کفر ورزیده است. به همین جهت، علما و دانشمندان معاصر و متأخر ابن ادریس حلی، وی را به خاطر داشتن شجاعت علمی و تحرک بخشیدن به فقه اسلامی و تشویق به اندیشه ی آزاد ستوده اند. تا یکصد سال پس از درگذشت شیخ طوسی، تمامی مسندنشینانِ فقاهتِ شیعه، خوشه چینان آراء شیخ و در حقیقت، فقط منعکس کنندگانِ نظرات او بودند تا جایی که می توان گفت باب اجتهاد تا حدودی مسدود شده بود.

 در چنین وضعی، ابن ادریس پای از دایره ی تقلید بیرون نهاد و به احیای اجتهاد و اظهار نظر آزاد پرداخت. ابن ادریس دارای آثار گرانبهای چندی است که معروف ترین آن ها کتابِ «السرائر» از کتب بدیع فقهی می باشد که ارزش و اعتبار آن، پس از قرن ها به قوَّت خود باقی است. این کتاب علاوه بر اهمیَّت فقهی، به علت دارا بودنِ گزیده ای از احادیث، ارزش حدیثی قابل توجهی دارد. این عالم بزرگ مسلمان سرانجام در 18 شوال سال 598 قمری در 55 سالگی دار فانی را وداع گفت.

بنیاد حیات طیبه علمای جهان اسلام